Davulları yaşam çalar....

Yavaş yavaş diğer sayfaları çevirdi. Çocukluğundan kalan fotoğraflar…Lise yılları…Üniversitedeyken bir arkadaşının yaş günü partisinde çekilmiş fotoğraflar…

Albümü kapattı….

Koskoca albümde bir tek fotoğraf eksikti; hiç kimsenin sahip olamadığı bir mevsimde çekilmiş bir fotoğraf. Yalnızca kendisine ait doğası olan, yani yapraklar dökülüyorsa sarı, açıyorsa yeşil, sıcaksa bunaltan, ama durgun bir denizi olan ya da ayak basılmamış beyazlıkların kilometrelerce uzandığı düzlüklerle tanımlanan bir mevsim.

Hiç kimsenin olmayan bir mevsim hangi uzak ülkededir şimdi? En azından , düşler kadar uzak olan hangi ülkede? Korkunun olmadığı bir yer varsa , oradadır ancak. Gecelerini bekçi düdüklerinin kapladığı, rengarenk neonlu, kimliksiz girilmeyen otellerin arasında dolaşırken nedensiz bıçaklamaların kol gezdiği yerlerde değil. Günün herhangi bir saatinde, o saatte neden sokaklarda dolaştığını kanıtlamak zorunda kaldığın yerlerde değil..

Keşke bir fotoğraf olsaydı. 

Yalnızca bir tek fotoğraf. 

Hiç kimsenin olmayan bir mevsimde çekilmiş.